Didi ontmoet de schilder Van Gogh en vraagt bij elk schilderij: "Waarom heeft u het zo geschilderd?"
Wervelende sterren, gele zonnebloemen, een nachtelijke hemel zonder één druppel zwart.
Kijk samen met Didi wat voor gevoel er in elk schilderij verstopt zit.
Uit een kamer vol schilderijen stapte een echte schilder naar buiten
Didi keek bij WAGZAK JUMP in een kamer vol schilderijen, toen er opeens een man met een borstelige baard naar buiten liep!
Banggu naast haar klemde zijn gele ballon vast en zijn ogen werden groot. "Didi, er is een echte mens uit een schilderij gekomen!"
Aan de muren hingen lijsten op een rij, allemaal met zulke felle kleuren dat we allebei onze ogen er niet van af konden houden.
"Goedag, ik ben de schilder Van Gogh." De man lichtte vriendelijk zijn hoed op.
"Wauw, heeft u dit allemaal zelf geschilderd?" Ik vroeg het, en hij glimlachte warm. "Zullen we samen een rondje doen?"
Ik had zoveel vragen. Dus besloten Banggu en ik hem van schilderij naar schilderij te volgen en alles te vragen.
"Waarom heeft u uw eigen gezicht drieënveertig keer geschilderd?"
Aan de eerste muur hingen allemaal sterk gelijkende gezichten.
Een gezicht met baard, een met hoed, een in blauwe kleding. Allemaal dezelfde persoon, maar de uitdrukking was elke keer net iets anders.
"Wie zijn dat allemaal?" vroeg ik.
"Dat ben ik allemaal. Die schilderijen van mezelf heten 'zelfportretten'."
Hij telde op zijn vingers: "Zo heb ik er drieënveertig geschilderd. In tien jaar."
"Drieënveertig keer?!" Bij mij worden al drie selfies saai. Banggu schudde zijn ballon: "Oei, voor mij is zelfs één al te veel moeite!"
"Ik wilde mensen schilderen, maar het was moeilijk om iemand te vinden die als model wilde poseren. Dus bleef ik steeds mezelf schilderen terwijl ik in de spiegel keek."
Ah, omdat er niemand was, schilderde hij zichzelf in de spiegel. Een beetje triest, maar dat hij niet opgaf is bewonderenswaardig.
"Waarom draait de nachtelijke hemel zo?"
Toen ik voor het volgende schilderij stond, ontsnapte me vanzelf een "Wauw…"
De nachtelijke hemel deinde heen en weer, de sterren leken te draaien.
"Dit is 'De sterrennacht'." zei hij zachtjes.
"Maar de echte nachtelijke hemel draait zo niet. Waarom heeft u hem zo geschilderd?"
"Voor mij zag de nachtelijke hemel er zo levend en bewegend uit. Ik schilderde dit terwijl ik me aan het herstellen was in een heel zware tijd — misschien voelden de sterren daardoor groter en helderder aan."
Dat hij in zo'n zware tijd zo'n schitterende nacht schilderde — ik voelde een brok in mijn keel.
Links was iets dat recht omhoog steeg als een vlam. "Is dat vuur?" vroeg ik, maar het was een boom die een cipres heet. Een boom die op een vlam lijkt — hij ziet de wereld echt op een bijzondere manier.
"Waarom heeft u zoveel zonnebloemen geschilderd?"
De volgende kamer was helemaal geel. Reusachtige zonnebloemen vulden een vaas.
"U houdt echt heel veel van zonnebloemen, hè?"
"Dat klopt. Ik hield van harte van de zon. Daarom hield ik van de zonnebloem, die er zo op lijkt."
En dit schilderij had een bijzonder verhaal. Zijn dierbare vriend Gauguin zou komen logeren, dus decoreerde Van Gogh zijn atelier met deze schilderijen.
"Ik schreef mijn broer Theo zelfs in een brief: 'Het wordt een prachtig schilderij!' – ik schepte er heel erg over op." Hij lachte verlegen.
Ik versier mijn kamer ook wanneer een vriendin komt – precies hetzelfde! Hihihi. Hij was zo blij met het bezoek van zijn vriend dat hij een hele bloementuin van schilderijen maakte.
"Het is nacht – maar geen enkele druppel zwart?"
Het volgende schilderij toonde een nacht, maar het was niet donker — het was warm. Het heette 'Terras van een café 's nachts'.
In het café brandde een grote gele gaslamp, en daarboven strekte een blauwe hemel zich uit, bezaaid met sterren.
"Hier heb ik helemaal geen zwart gebruikt." zei hij.
Geen zwart in een nachtelijke scène?!
"Alleen blauw, paars, groen en stralend geel. Het leukste moment was toen ik de sterren één voor één stipte."
Ik keek heel goed — er was écht geen zwart! Alles was blauw en paars. Maar het leek toch op nacht — zo verbazingwekkend!
Hij deed alsof hij sterren stipte, en ik deed naast hem ook tik-tik met mijn vinger. Haha.
"Kun je met alleen kleuren een gevoel van rust maken?"
Dit keer was het een klein kamertje. De kamer waar Van Gogh echt woonde: de 'Slaapkamer in Arles'.
