Didi gaat in haar eentje het bos in en kijkt rustig naar één grote boom.
Stap voor stap ontdekt ze hoe een boom schone lucht maakt en wat er verstopt zit in de stam van een omgehakte boom.
Dit is Didi's bosdagboek, dat eindigt met een bedankje aan de boom.
Het moment dat ik een stap aan de rand van het bos zet
Ik zet één stapje het bos in en meteen smaakt de lucht heel anders.
Een geur die ik in de stad nog nooit heb geroken. Vochtige aarde met een licht groene, frisse ondertoon — zo voelt het.
Zonder dat ik er erg in heb, spreid ik mijn armen wijd en haal ik diep adem. Mijn neuspuntje wordt koel en ik denk: ah, heerlijk.
Vandaag ben ik in mijn eentje. Zonder vriendjes, want ik wilde dit bos rustig in me opnemen.
Onder mijn voeten ritselen de afgevallen blaadjes. Boven mijn hoofd valt het licht in stukjes tussen de blaadjes door.
Ik bleef stilstaan onder de allergrootste boom
Toen bleef ik staan voor de allergrootste boom.
Hoever ik mijn hoofd ook achterover doe, de top zie ik niet. En de stam is zo dik dat ik er met mijn twee armen lang niet omheen kan.
Ik leg mijn handpalm voorzichtig tegen de ruwe schors. Een beetje krassig, koel en stevig.
Wat voor geheimen zouden hierin zitten? Ik kan het nu eenmaal niet laten als ik iets nieuwsgierig vind.
In WAGZAK JUMP opende ik het lesje „Bomen zijn heel kostbaar". Ik wilde de boom van dichterbij bekijken.
Een boom die in- en uitademt
De boom op het scherm ademt langzaam in en uit.
Hij zuigt de kooldioxide die in de lucht zweeft op — flop — en de koolstof daarin slaat hij netjes en zorgvuldig op in zijn lijf.
En de schone zuurstof blaast hij weer naar buiten — fooe.
Oh, een boom maakt dus de lucht?
Ik haal nog een keer diep adem.
De zuurstof die deze grote boom net heeft uitgeblazen, adem ik nu in. Wat ongelooflijk bijzonder.
Dat de lucht aan de rand van het bos zo anders smaakte, kwam dus hierdoor.
Mijn bureau was vroeger ook een boom
Een boom geeft ons niet alleen lucht zolang hij leeft.
Toen ik het scherm omdraaide, werd de boom een bureau, een stoel, en zelfs een boot en een huis.
Nu ik erover nadenk: ons bureau thuis, de stoel waar ik elke dag op zit — alles is van hout gemaakt.
Ik raak ze elke dag aan, maar ik heb er nog nooit bij stilgestaan. Dit zijn allemaal bomen geweest die ergens in een bos stonden.
Mag je dan bomen omhakken?
Hier maakte ik me even zorgen.
Als we bomen zomaar omhakken om meubels te maken, wordt het bos toch leeg en de lucht toch slechter?
Maar het scherm liet me het antwoord zien.
Als een boom heel erg oud wordt, neemt zijn vermogen om kooldioxide op te nemen en zuurstof te maken stilaan af.
Daarom worden hele oude bomen omgehakt en gebruikt, en op die plek wordt weer een jong boompje geplant.
Een jong boompje drinkt, terwijl het flink groeit, meer kooldioxide en blaast ook meer zuurstof uit.
Alleen omhakken kan natuurlijk niet, maar als je hakt en daarna ook plant en verzorgt, wordt het bos juist gezonder — zo zit het dus.
Het geheim in de doorsnede van een boomstam
Maar waar gaat al die koolstof dan heen die de boom zijn hele leven heeft verzameld als hij omgehakt wordt?
