Aynadaki gözlerimde bir şey var

---

Aynaya bakarken birden durdum.

Dişlerimi fırçalamak için aynanın önüne durdum, ama gözbebeğimin içinde bir şey var. Küçük bir nokta mı? Hayır, desen mi? Kahverengi çizgiler gibi bir şey dönüp duruyor. Ne bu! Bu da ne?!

Gerçekten nefesimi tutup uzun süre baktım.

Popo'ya sordum, o da şöyle dedi: "Ona iris denir. Sana özgü bir desen var." Bana özgü bir desen mi? Parmak izi gibi mi? Hehehe, nedense biraz havalı geliyor.

Ama Popo JUMP uygulamasını açmamı söyledi, açtım da, ııııh! Odamın ortasında bir göz yüzer duruyor! Gerçek bir göz! İçinde şeffaf jöle gibi bir şey var, dışından da kan damarları görünüyor. İlk başta biraz korktum ama dokunduğumda her bölgenin adı çıktı.

Kornea tık! Mercek tık! Retina tık!

Kornea, gözün en önündeki şeffaf pencere gibi bir şeymiş. Parmakla çevirince mercek çıktı, bu gerçekten ilginç bir şekle sahip. Jöle lens mi? Bombeli bir şeker gibi de görünüyor. Arkasında sinema perdesi gibi bir şey var, o da retina, ışığı buradan alıyorlarmış.

Hepsini tek tek dokunmak epey zamanımı aldı. Bir gözün içinde bu kadar çok şeyin olduğunu kim bilebilirdi ki.

---

Popo şöyle dedi: "Işık gözün içinde yolculuk yapıyor."

Yolculuk mu? Işık mı?

Uygulamada göstermişti, gerçekten ışık huzmesi korneaya girip, mercekten geçerken bükülüyor. Sanki suya pipet soktuğunda bükülmüş gibi görünüyor! Sonra da retinaya tak! diye ulaşıyor.

Ne oluyor! Dünya ters dönmüş!!

Ağaçlar ters duruyor. Gökyüzü aşağıda, yer yukarıda. Ben tamamen şaşkın bir şekilde "O zaman şu anda ters mi bakıyoruz?!" dedim, Popo gülerek şöyle dedi: Beyin tekrar ters çeviriyormuş.

Beyin mi!

Gözün aldığı ters görüntüyü beyin bir çırpıda düzeltiyormuş. Beynimiz her an bunu yapıyormuş. Şu anda bile. Ben sadece gördüğümü sanıyordum ama gözlerim ve beynim birlikte çalışıyormuş. Hihi, vücudumun içinde bir takım çalışması yaşanıyormuş.

---

Banggu'ya "Hey, bunu birlikte yapalım!" dedim.

Odanın ışığını kapattım. Karanlıkta aynaya baktım. Yaklaşık 30 saniye sonra cep telefonumun ışığıyla aynaya baktım.

Eeek! Göz bebeğim gerçekten büyümüştü!!

Siyah daire gözümün neredeyse yarısını kaplıyordu. Banggu yanımda "Puu!" diye bağırdı, korkudan neredeyse zıplayacaktı.

Sonra ışığı birden açtım, göz bebeğim küçüldü. Şuuuk diye. Anında!

İris, kamera deliği gibi göz bebeğinin boyutunu ayarlıyormuş. Karanlıkta daha fazla ışık almak için genişliyor, aydınlıkta gözü korumak için küçülüyor.

Gözüm bir kamera gibiymiş! Hayret, bunu neden şimdi fark ettim ki?

---

Ama aklıma Ppuri geldi. Ppuri gözlük takıyor. Eskiden neden taktığını sadece merak ederdim ama artık anlıyorum galiba.

Göz merceği ışığın odak noktasını tam olarak retinaya ayarlamalıymış, ama bazı gözlerde odak retinanın önünde, bazılarında ise arkasında oluşuyormuş. O zaman da bulanık görünüyor. Gözlük camı bunu tekrar tam olarak ayarlıyormuş.

Ppuri'ye "Gözlüğünü biraz takabilir miyim?" dedim, o da ödünç verdi ama dünya sallanmaya başladı, hemen çıkardım.

Gözlük takmak utanılacak bir şey değil. Gözlerin ihtiyaç duyduğu yardımı almak, bu çok akıllıca bir şey. Bunu Ppuri'ye söyledim, biraz utandı ama kıkırdadı.

---

Bu gece büyükannenin yanına oturup gözlerine yakından baktım.

Büyükannemin göz bebeği koyu kahverengi. Benimkine benziyor ama deseni biraz farklı. Göz bebeğinin çevresinde ince çizgiler var, sanki ağaç damarları gibi.

"Büyükanne, biraz kıpırdamadan dur."

Büyükannemin göz bebeğinde ben yansıyordum. Çok küçük bir ben. Taç takmış halde.

Büyükannem "Neye öyle bakıyorsun, seni yaramaz" diyerek güldü, ama güldüğünde gözlerinde kırışıklıklar oluşurken gözbebeği biraz küçüldü. Parlak bir gülümseme olduğu için mi acaba?

Gözler bu kadar muhteşem miydi? Büyükannemi yansıtan bir ayna gibiydi, ışığın seyahat ettiği bir sinema salonu gibiydi.

Bugün en güzel olan şey, büyükannemin gözlerinde yansıyan benim gülümsüyor olmamdı.

---

---

자주 묻는 질문

---

다음에 또 재밌는 레슨 이야기 들고 올게요. 디디 올림.